Evet, oğlumu çok özlüyorum. Bu yazıya sadece bu cümleyle devam edip sadece bu cümleyle bitirebilirim.

Standard

23 Eylül 2009

Oğlumu  özlüyorum.

Evet, oğlumu çok özlüyorum. Bu yazıya sadece bu cümleyle devam edip sadece bu cümleyle bitirebilirim. Çalışan anne olmak çok zor, sadece ben değilim çalışan anne biliyorum.

Oğluma olan özlemimi o kadar yoğun yaşıyorum ki sormayın… yeri geliyor eşim dahi anlamıyor beni. Onun için çalışmalıyız diye zorluyor beni.
İşe geri döndüğüm ilk günlerde her gün ağlıyordum şimdide sabahları o sıcacık yatağından seni kaldırıp götürdüğüm için kendimi hiç affetmicem.  Çalışma konusundaki hevesim değişmiş değil. Zaman geçtikçe, çalışmanın bana sağladıklarını yaşadıkça anlıyorum aslında. Kendime olan güvenim artıyor. Benim de, oğlumun da buna ihtiyacı var. Fakat her ne olursa olsun, günün sonundaki en büyük gerçek, o gün oğlumu kaç saat gördüğüm… “Kaliteli zaman” kavramına kesinlikle inanıyorum. Bütün günümü oğlumla geçirmem de psikolojik açıdan, ilişkimiz açısından da hiç sağlıklı olmayacak. Ama onu özlüyorum, özlüyorum, özlüyorum… Günlere günler ekleniyor, ama bu günler içinde benim oğlumla olduğum günler azalıyor. Bilgisayarımın ekrana, masama, gözümün gördüğü her yere bir  fotoğrafını muhakkak koydum.

Hafta içi oğluma  eşim de, ben de öyle doyamıyoruz ki; akşam o uyuduktan sonra, gün içinde veya birkaç gün önce çekilmiş, fotoğraf makinesinde kalan fotoğraflarına bakarak onu görmeye devam ediyoruz. Akşam telefonumu kapatırken de, telefona kayıtlı fotoğraflarından bazılarına bakmadan duramıyorum. Yatağının başında gidip gidip seyrediyorum seni.  açılan üstünü örtmek için gidip bakıyorum. Çünkü nedense uyanık haline, yani fotoğraflara ve videolara kısaca bir göz atmak sanki hağla seninle vakit geçiriyormuşum hissi veriyor. Akşamları babanla  bunu mutlaka yapıyoruz. En büyük sohbet konumuzun kim olduğunu da söylememe gerek yok.

Seni  özleme duygusunu, tam kalbimin üzerinde bir basınç hissiyle

tarif edebilirim. Karşılıksız sevgi denen şeyin ne olduğunu yeni yeni anlamaya başladım. Neden yeni anlıyor olduğumu soracak olursanız. Artık Atakan büyüyor ve evin içindeki bu minik bireyin huyları gelişiyor. Verdiği tepkiler, bebekçe hareketleri bile içinde bir karakter barındırıyor. Ve bu minik karakterin annesi olarak ben anlıyorum ki aslında benim onu sevdiğim kadar o beni asla sevmeyecek. Beni annesi olarak inşallah çok sevecek ama maalesef nasıl ki annelerimize sevgimizi sürekli göstermiyorsak o da bana bunu yapacak. Bense içim titreyerek onun gözlerinin içine bakacağım, karşılık almak için…
oğlum  6 aylık olmak üzere ve birkaç haftadır bana çok düşkün olmaya başladı. Bu aylarda başlayan “anneden ayrılık korkusu”nu artık çok net yaşamaya başlıcaz. Aslında içten içe hoşuma gitse de günlük hayatta biraz daha dikkat gerektiriyor. Evden çıkarken hiçbir zaman onu veda etmeden, kaçarak bırakmıyorum. Kapıdan el sallayarak uğurlamaya alıştırdım. Oyun oynarken yanından kalkıp gideceksem mutlaka el kol hareketleriyle birlikte “benim biraz işim var, şunları şunları yapacağım, şimdi gidiyorum, sen burada oyna, sonra yine geleceğim” diye açıklama yapıyorum annecim sana. Belki dediklerimi daha anlamıyorsun. Son zamanlarda evin içinde beni daha çok takip ediyor ve seninle ilgilenmemi istiyorsun farkediyorum. Bütün bunlar annelik gururumu okşuyor, anne olduğumu daha çok hissediyorum ve hoşuma gidiyor… Ama oğlumun bu tepkileri, sabah işe giderken bana artık çok dokunmaya başladı. Gözlerimin içine bakarak kucağımdan gitmek istemeyişi, Tülay ablasının kucağındaysa bana gelmek isteyişi… Artık oğlum büyüyor ve benim gideceğimin gayet farkında… Birkaç gündür bunları yoğun yaşamaya başladık, bu yüzden bana da zor gelmeye başladı. Neyse ki hafta sonları bizim 🙂
Ben oğlumu özlediğimden bahsediyorum, tabi babasını da unutmamak gerek! Baba-oğul geçirdiği vakitler çoğu ailede olduğu gibi hafta sonlarıyla kısıtlı olunca biliyorum ki o da oğlunu çok özlüyor. Böyle olunca, Atakan hafta sonları kendini tam anlamıyla bir sevgi yumağında buluyor.

Özel bir not: 23 Eylül 2009’da  baba olarak ilk doğumgününü kutlayacak olan eşimi buradan sevgiyle kutluyorum, nice yıllara ailece birlikte olabilmek dileğiyle…

ANNEN

Gamze AKBAŞ

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s