Nihayet:)

Standard

Aktif, dinamik, yürümeyen…

 

 

Ha yürüdü, ha yürüyecek derken 14. ayımıza girdik. Benim küçük akrobatım koltuk tepelerine çıkmayı, şifonyer çekmecelerine çıkıp oturmayı, atına ve filine binip inmeyi, dizlerinin üstünde durup “hoppaaa” diyerek kendini halıya atmayı, komidine tutunup yatağa çıkıp öbür komidinden inmeyi epeydir biliyor, ama yürümek aklına gelmiyor! Neyse ki 15  ayını doldurmadan ilk adımlarını attı da “nihayet” diyebildik.

Emeklemesini beklediğim günler sanki dün gibi. “Yürümesi için hiiç acele etme, sonra çok peşinden koşarsın” dediler. Zaten acelemiz de yoktu. Küçük bey zaten emekleyerek her işini hallediyor, her yere girip çıkıyor. Ben 11 aylıkken yürümüşüm. 1 yaşında halen yürüme belirtisi göstermediğinde anladık ki babasına çekmiş. Babası da hızlı emeklermiş ve 14 aylık yürümüş.
İlk egzersizlerini yatağında, koltuklarda yaptı. Yumuşak zemin daha kolayına geldi. Aslında her şey son 1 haftada ilerledi diyebilirim. 14. ay doktor kontrolünde -benim maalesef göremediğim- 4 adım atmış. Doktorumuz da “istese yürür” demiş. Yaşıtlarını görmesi de önemliymiş. Doktordayken, bir akranının yürüdüğünü gören ATAKAN hemen ayağa kalkıp hamle yapmış. Sonra bizim evde yaptığımız teşvikler pek işe yaramadı. Böyle 2-3 hafta geçti. Halbuki yürümenin ne kadar zevkli olduğunu bir keşfetse eminim ki daha çok çalışırdı. 🙂  Kendi ne zaman istese o zaman yürümeye başlamış oldu. Aslında ben de bunu bekliyordum.

Bu arada, çocuk istemedikçe elinden tutup sürekli yürütmenin de çok anlamlı olmadığını söylemem gerek. Bunu bildiğim için elinden tutup gezdirmeye çalışanlara “bu şekilde uğraşmaya gerek yok” diye belirtmeye çalışırım hep arkadaşlarımlada konuşurken. Çünkü ATAKAN bunu sadece bir oyun olarak görüyordu ve hep bunu bekliyordu. Örneğin 2 aylıktan itibaren ara ara yüzükoyun yatırmanın sırt kaslarını güçlendirici bir egzersiz olduğu biliniyor. Doktorumuz da zamanında önermişti. Ama yürüme konusuna gelirsek, bir büyüğün parmaklarına asılarak yürümenin çocuğa çok da büyük bir faydası olmadığına inanıyorum. Çünkü kaslarını güçlendirecek şekilde kendi kendine ayağa kalkmak, dengede durarak adım atabilmek başka bir dinamik gerektiriyor. Sıfır anatomi bilgimle ben buna inanıyordum, duyduğum 1-2 görüş de bunu doğruladı 🙂

Küçük Atakan ilk adımlarını çalışırken anneciğinde de hayatı hızlı adımlarla yaşamaya devam ediyor!

Çocuğumun,

Hayatının her alanında “doğru” adımlar atacak bilgi, imkân ve iradeye sahip olmasını diliyorum.

                                                                                                 ANNEN

Gamze AKBAŞ

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s